Dik

Stel je voor dat je over straat loopt en je ziet een vrouw lopen die behoorlijk dun is. Er gaan vast wat gedachten door je heen: “Zou ze oké zijn? Wat sneu. Zou ze ziek zijn? Ik hoop dat ze hulp krijgt. Ik hoop dat ze vriendinnen heeft die haar steunen.” En dit waarschijnlijk in twee of drie seconden, want we hebben veel oordelen als we er eens goed op letten. 

Stel je nu eens voor dat je over straat loopt en je ziet een meisje dat heel erg dik is. Gaan dezelfde gedachten als je bij het dunne meisje had door je heen? Heb je medelijden met haar? Of denk je eerder gedachtes als “jeetje, wat is zij dik. Kan ze dat zelf niet zien? Die gaat straks vast naar de Mac Donalds. Ze is vast lui, kan ze niet gaan sporten? Heeft zij geen discipline?” 

Dit zijn de gedachten die vroeger door mij heen gingen als ik deze twee situaties beleefde. Ik voelde sympathie en medelijden voor het (extreem) dunne meisje, maar minachting voor het (veel te) dikke meisje. Ik kan niet praten over het dunne meisje en wat deze en andere vooroordelen met haar doen. Ik ben haar nooit geweest en ik zal haar waarschijnlijk ook nooit worden. Wel weet ik dat er een grote kans is dat deze twee meisjes meer gemeen hebben dan je van te voren zou denken.

Ik was al niet te aardig over mijzelf; ik vond dat ik te lui was, dat ik ‘gewoon’ minder moest gaan eten en als anderen af kunnen vallen, dan kan ik dat ook. Zo keek ik dus ook naar andere dikke meisjes. Daar was ik net zo onaardig over als ik over mijzelf was. Van kinds af aan krijg ik namelijk al mee dat dun zijn beter is. Als je dunner bent, word je eerder geaccepteerd. Dan krijg je sneller vrienden. Of een vriendje. Als je dunner bent word je aardiger gevonden. Mensen willen dan wél graag met je gezien worden. Er is dan geen reden om zich voor je te schamen. Kleding voor dikke vrouwen worden vaak in een hoekje gestopt (hallo H&M). En áls er al kleding is voor dikke vrouwen, dan is dat wijd en oversized, want pas op dat je haar vetrollen ziet! Dikke vrouwen zie je niet op tv als presentatrice (en nee, Linda de Mol zie ik niet als dikke vrouw). Dikke vrouwen zie je ook niet op de cover van tijdschriften. En ik moet het eerste tijdschrift nog vinden waar een editie van bestaat waar niet dé tip om snel af te vallen wordt gegeven. Dikke vrouwen hebben ook niet de hoofdrol in films. Tenzij het gaat om de leuke en grappige sidekick. Maar ze zijn nooit de vrouw waar de man voor door het vuur gaat. Je ziet dikke vrouwen wel in tv-programma’s (zoals Obese), maar dan wordt er juist vaak de nadruk op gelegd dat er een uitweg is: want dik zijn is tenslotte een probleem. 

Ik zeg niet dat al deze invloeden een reden zijn om vooroordelen goed te praten. De conclusie die ik hieruit trek is dat er schaamte heerst. Als je dik bent, dan doe je iets niet goed. Je wijkt af van de norm en dat is hoogstwaarschijnlijk je eigen schuld. En als dikke vrouw voel ik die schaamte. Ik heb jarenlang het gevoel gehad ik letterlijk te veel ruimte in neem. Dat ik een ander belast met mijn overgewicht. Dat ik mij moet verontschuldigen omdat mijn uiterlijk niet is zoals men vrouwen het liefste ziet. En ik ben het zat. 

Het gaat niemand wat aan waarom iemand dik is. Het gaat ook niemand wat aan wat je doet aan het feit dat je dik bent. Ben je zo gelukkig en tevreden? Niets aan doen! Wil je graag gezond zijn en afvallen? Doe dat vooral! Wij zitten allemaal vol met vooroordelen. Gevoed door de maatschappij, de media, door de mensen om ons heen, maar vooral door onszelf. En het kan geen kwaad om eens na te gaan of onze vooroordelen wel gegrond zijn. Dus de volgende keer als je dat extreem dunne of dikke meisje ziet, of juist iemand die zijn haren paars heeft geverfd, of een jongen met nagellak, of een bejaarde met een pantercroptop: bemoei je lekker met je eigen zaken en maak je niet zo dik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.